Weer een jongen, wat vind ik hiervan?

29 april 2020Persoonlijk

Hallo allemaal, leuk dat jullie weer meelezen met een blog van mij. Het lijkt of jullie ze leuk en interessant vinden dus daar gaan we maar weer. Deze keer wel een wat zwaarder onderwerp, tenminste een onderwerp waar taboe op heerst. Iets wat ik ook best eng vind om te delen.

Ik merkte dat ik op het moment bij de bekendmaking van de zwangerschap direct een inbox vol privé berichtjes had met weet je al wat het wordt, of wil je weten wat het wordt, of ga je wel het geslacht delen met ons of een 100 tal aan berichten die me vertelden dat ze dachten dat de baby in mijn buik een meisje zou zijn. 

 

 

 

 

Tijdens de zwangerschap van Foss hebben we heel lang gedacht dat we na het verliezen van Skye weer een meisje zouden krijgen. Toen dit echter niet het geval was moest ik daar best wel aan wennen. Ik vond het jammer dat ik de kleertjes van mijn dochter niet aan zou kunnen trekken bij mijn kleine. Maar dat ik van dit ventje ging houden stond meer dan vast want daar had geslacht niks maar dan ook niks mee te maken. Maar dat maakt het niet minder pittig dat je toch even moet schakelen en dat was gelukkig zo gebeurd. Ik heb daarna ook heerlijk geshopt en me volledig gestort op het feit dat het wondertje in mijn buik een ventje zou zijn. Nou en zie hier anderhalf jaar later een heerlijke peuter met zijn boevenstreken die ik nooit maar dan ook nooit zou kunnen missen!

Toen raakte ik dus zwanger van baby nummer vier. Wauw, wat een wonder weer! Zoals ik net al zei werd ik dagelijks overspoeld met berichtjes dat de meerderheid van mijn volgers op Instagram toch wel denken dat ik een meisje verwacht. Of berichtjes met weet je het geslacht al? Je bent ondertussen zoveel weken dus je kan het al wel weten he. Zoals bijna niemand weet zijn wij met 13 weken al naar een pretechocentrum geweest om erachter te komen wat het geslacht zou zijn. Ergens had ik een onderbuikgevoel dat dit weer een ventje zou zijn maar stiekem had ik toch ook wel een beetje mijn hoop op een meisje gezet. Dit zou toch echt de laatste zwangerschap zijn en hoe mooi zou het zijn om toch ook een meisje te zien opgroeien in ons gezin. Dus daar gingen we, een echo laten maken. Ik was ergens dus ook best wel nerveus maar eenmaal binnen werd er snel bevestigd dat er voor de derde keer een knulletje in mijn buik groeide. Wauw! Weer een jongen dacht ik hoe bizar eigenlijk! Ik moest best wel even slikken, en dus ook een traantje wegpinken. Ik voelde ineens een golf van verdriet opkomen die ik niet helemaal kon plaatsen. Waarom was ik zo verdrietig? Volgens de gyn in het ziekenhuis zag alles er goed en en deze dame van het echocentrum vertelde dat hoe het er nu uitziet we een gezonde knul ter wereld gaan brengen. GEZONDHEID is het belangrijkste toch? Ja dat is het zeker maar ik voelde dus BAM een knal in mijn gezicht en beetje bij beetje kon ik dit ook steeds meer plaatsen. Die doos met kleertjes van Skye die zal dus echt geen kindje van mij meer dragen, het doorgeven van haar naam zal dus ook nooit meer gebeuren, ik nam afscheid voor de tweede keer. Ik nam afscheid van de voorstelling die ik had gemaakt van ons gezin, in 2017 werd bevestigd dat wij een meisje zouden verwelkomen in ons gezin, dat ik een meisje zou mogen zien opgroeien. Dit is van ons afgenomen en dat doet pijn. Die pijn voelde ik weer, want mijn toekomstbeeld was nu definitief van ons afgenomen. Het beeld wat ik in mijn hoofd had was in 2017 werkelijkheid geworden toen ze tijdens de echo vertelde mevrouw u krijgt een dochter. Ik heb hier dus ook echt wel eventjes de tijd voor moeten nemen om dit een plekje te geven. Ik wist wel direct goed in mijn hoofd te onderscheiden dat dit niets zou af doen voor de liefde die ik mijn ventje kan geven. Want lieve mensen in mijn hart heb ik liefde genoeg te geven en of dit nou aan een jongen of een meisje is dat maakt helemaal niets uit. Nee ik heb afscheid moeten nemen, een stukje rouw nogmaals door gemaakt, en dit is helemaal niet erg. Ik ben wie ik ben en ook ik heb gevoel, het feit dat dit stuk verdriet er nog zat onverwerkt betekent dat ik dit nu heb kunnen verwerken, ik ben hier dus weer een stukje sterker uitgekomen. Het verliezen van ons meisje  is iets wat mij heeft gevormd tot wie ik nu ben, het heeft me sterker gemaakt maar het heeft me in sommige dingen ook echt gevoeliger gemaakt. Ik ben deze hele zwangerschap op mijn hoede, onbevangen is het niet. Dat was de zwangerschap van Senn iedere zwangerschap daarna was vol onderzoeken, angst en onverwerkte gevoelens die toch ergens om een hoekje kwamen kijken. 

Dus het moment dat ik 'online' bekend maakte dat wij een derde knul verwachten was ik blij, meer dan blij en kon ik niet wachten om het ook met jullie allemaal te mogen delen. Hoe fantastisch is het om straks drie van die musketiers op te zien groeien, om straks drie mamaboys in huis te hebben en om straks drie keer zoveel lol te hebben met mijn eigen binkies. Echt ik kan je niet vertellen hoe gelukkig ik ben met het nieuws dat wij een derde (hopelijk gezonde) knul ter wereld mogen brengen. Dat ik ook dit mannetje mag verwennen zoals alleen een moeder dat kan en dat ik ook dit ventje zoveel liefde kan geven dat ook zijn hart overstroomt van liefde voor zijn moedertje! Zo voel ik me geen 'boysmom' met dat mooie moppie in mijn hart maar heb ik wel een boyshome en dat is meer dan fantastisch!

 

Waar ik wel zeker van ben is dat ik niet perse vocht tegen genderdisapointment maar dat ik vooral vocht tegen mijn eigen onverwerkte gevoelens en emoties, het stukje rouw wat ik nog door moest gaan. Dit lieve mannetje in mijn buik heeft mij al zoveel geleerd en me weer een stukje sterker gemaakt zoals al mijn kinderen tot nu toe gedaan hebben. Jeetje lieverds, kleine Zwitsers ik ben zó trots op jullie allemaal. Jullie zijn GOUD en jullie zijn van mij (en papa natuurlijk). Ik zou zonder jullie zo een ander mens zijn geweest jullie hebben me alle vier laten zien wat belangrijk is in het leven en wat er echt toe doet. Dus een dankjewel van mij jullie trotse moeder! 

 

Liefs Eline 

Dit bericht delen:

Nieuwe reactie plaatsen

1 reacties

Stefanie 08 mei 2020 om 01:37

Dikke knuffel

Laatste Instagram posts