Wat is er toch met mij aan de hand?

18 mei 2019Persoonlijk

De laatste tijd weet ik niet wat het met me is. Ik voel me soms ineens zo somber en zo intens moe. Terwijl je zou denken dat sinds de nachten met Foss beter gaan ik me ook wel wat beter zou moeten voelen. Helaas is dit niet het geval. Door dit op te schrijven hoop ik dat ik er zelf ook wat beter achter ga komen. Het is ondertussen zo'n 1.00 uur 's nachts dat ik dit schrijf, en ja ik hoor je denken ga slapen mens! Maar ik zit in de nachtdienst en heb dus even tijd om dit te kunnen schrijven. Ik ben begonnen aan dit artikel terwijl ik eigenlijk geen idee heb wat ik precies voel dus dit ontdek ik tijdens het schrijven zoals jullie het ontdekken tijdens het lezen. Wie weet kom ik erop wat het is dat me dwars zit en wie weet komen we nergens op en heb ik aan het einde van de lijn niks bijzonders geschreven.

Maar waar komt precies dit gevoel vandaan, het gevoel wat ik heb is op dit moment ook echt moeilijk te omschrijven. Ik voel me soms uit het niets somber, vermoeid en gestresst. Terwijl dit dingen zijn die eigenlijk niet bij mij passen, ik ben totaal geen stresskip en vermoeid ja tuurlijk was ik moe tijdens de slapeloze nachten van Foss. Maar die zijn over toch? Ik merk dat dit er toch wel flink in gehakt heeft en het misschien wel weken of maanden nodig heeft om te herstellen, mijn lichaam en geest moeten beide herstellen van het grote slaaptekort wat ik heb gehad. Maar voel ik me daarom soms ook ineens somber of is dat toch iets anders? Ik denk dat het een combinatie is van meerdere factoren.

 

Welke factoren spelen er allemaal een grote rol in mijn leven op het moment? Ik ben onlangs geswitcht van baan, wat enorm veel energie vraagt. Daarnaast heb ik een druk gezinsleven waar ik het liefst alles uit wil halen dus als ik vrij ben wil ik met mijn schatjes op pad en leuke herinneringen maken. Daarnaast is het de maand mei... maarja wat zegt de maand mei dan?
Voor mij is de maand mei een beladen maand, niet persé de hele maand maar vooral zo rond 18 mei, wat het dus gister was. Ik was namelijk 18 mei uitgerekend van Skye, dit is natuurlijk een enorm heftige tijd geweest in ons leven en in januari en in mei word ik altijd met mijn neus op de feiten gedrukt. Mei is de maand waarin zij geboren had moeten worden, de maand waarin we haar verjaardag zouden vieren, de maand waarin ik nu dus nadenk over hoe zou ze eruit gezien hebben, wat voor karakter zou ze gehad hebben? Allemaal vragen die vooral rond deze periode vaker in mijn hoofd aanwezig zijn. Het feit dat ik echt met oververmoeidheidsklachten kamp maakt het niet beter om dit alles te kunnen relativeren. Maar al die wat als vragen schieten natuurlijk helemaal niets op, ik merk dat ik mezelf er soms helemaal gek mee kan maken. Als ik dan heel realistisch kijk naar hoe alles gelopen is weet ik met mijn verstand ook zeker dat dit beter is geweest maar toch blijft het soms zo aan me knagen. Mijn hart is nog niet klaar met houden van haar, of het missen van haar. Nee dit gevoel wordt alleen maar sterker en groter. Ik denkdat vele mensen niet meer stilstaan bij haar of waar wij doorheen zijn gegaan in die periode. Voor mij is dit gevoel nog zo sterk aanwezig, ik zou zo graag meer herinneringen willen maken. Herinneringen met haar, met de jongens en vooral met elkaar. Ze hoorde er zo erg bij, dat doet ze nu natuurlijk ook maar geloof me als ik zeg dat ik graag vlechtjes in haar haartjes wilde maken, stoere outfitjes aan wilde trekken, wilde knuffelen haar willen ruiken. Het enige wat ik nu heb zijn de herinneringen die ik in mijn hart bewaar en in het kleine doosje met de weinige spullen die we eigenlijk van haar hebben. Het is zo bizar wat er op zo'n moment met je gebeurd, ik ben zeer zeker verandert door haar. In positieve zin dat zeker wel, ik ben zoveel sterker geworden en daar wil ik haar voor bedanken.

Dus nu ik dit schrijf weet ik ook waar die gemengde gevoelens vandaan komen, waarom ik af en toe ineens overspoeld word met verdriet. Alles wat er nu in mij omgaat gaat soms zo snel dat ik het me niet helemaal besef. Daarom wilde ik dit artikel schrijven omdat ik vaak op die momenten erachter kom wat me bezig houdt. Het schrijven is voor mij dé manier om dingen te verwerken, het ventieltje een beetje los te draaien voordat ik een klapband krijg. Dit is mijn manier en ik kom er nu dus achter tijdens het schrijven wat er allemaal in mijn koppie omgaat. Iets waar ik me niet voor hoef te schamen en wat eigenlijk ook allemaal heel menselijk is. Ik ben Eline een vrouw net als jij met mijn onzekerheden en met mijn gebreken. Ik ben moe, doodmoe maar daar kom ik doorheen. Die vermoeidheid heeft tijd nodig, tijd om mijn lijf te laten herstellen van de afgelopen maanden. Foss slaapt na de slaaptraining gelukkig echt als een roos dus hij gunt me de tijd in de nacht wel zeker, wat ben ik toch ook trots op dit ventje! De nieuwe baan heeft ook tijd nodig, tijd om me veilig te voelen, op me gemak te voelen en te laten zien wat ik waard ben. Senn die net begonnen is op school en het super naar zijn zin heeft maar soms ook niet weet wat hem overkomt. Nachtmerries die hij krijgt, verdriet wat hem uit het niets overkomt waarvan hij helemaal niet weet waarom hij dan verdrietig is. Dit mannetje is ook zo sterk en stoer, ik ben zo retetrots op hem. Die bink moet ook van alles verwerken en dat wennen aan die dagen school hakt er voor hem maar ook voor ons flink in. Daarnaast heeft de maand mei iets in mij getriggerd, dat is mijn lieve meisje Skye. Nog altijd zo aanwezig en voor altijd in ons hart. Ze maakt mij een persoon die dus dat ventieltje laat gaan en ervoor zorgt dat ik weer wat meer ademruimte heb. Na het schrijven van deze blog voel ik me al zoveel meer opgelucht. Ik weet eigenlijk dondersgoed wat er allemaal is maar door het op te schrijven maakt het voor mij tastbaar en meetbaar waardoor ik eigenlijk direct begin te relativeren wat ik er ook aan moet doen. Lieve mensen dat schrijven heeft mij zoveel goeds gebracht ik ben daar enorm dankbaar voor. Ik hoop dat jullie het leuk vonden om weer een persoonlijke blog te lezen van mij. Ik ben blij dat ik het kwijt ben en het me vooral ook oplucht om het te delen. ;)

Liefs Eline

Dit bericht delen:

Nieuwe reactie plaatsen

5 reacties

Anno 21 mei 2019 om 21:26

Skye zal trots op je zijn ❣

J10 20 mei 2019 om 09:00

Na het lezen van dit stuk .. kan ik het mij heel goed voorstellen zeg.

Zelf had ik in deze situatie voor de zekerheid Schildklierhormoon (Tsh) en vit D laten prikken

Ik heb zelf 2 jr geleden flink vit d tekort gehad. Nou dan ben je ook heeel moe en depri gevoel. Hoge dosis vit d kuur en ik voelde mij daarna weer mens.

Succes ????

Tamara 19 mei 2019 om 20:51

Mooi geschreven en dapper! Ik zat alleen nog te denken. Heb je je schildklierwaardes al is laten testen bij de dokter? Misschien komt daar ook een deel van je klachten vandaan?

Groetjes Tamara

Maaike 19 mei 2019 om 20:27

❤️ mooi geschreven en fijn dat het weer een beetje lucht geeft!

Bianca 19 mei 2019 om 20:22

Je bent een kanjer! Dikke x

Laatste Instagram posts