Wat als ik geen moeder meer had?

14 juni 2019Persoonlijk

Oke, dit is een gevoelig onderwerp maar ook echt een ode aan mijn beste vriendin Nancy. Want jeetje mensen afgelopen week is haar liefste moeder overleden, wat een gemis en veel te jong. Dit zorgt er ook voor dat mijn hoofd overuren maakt en zoals jullie weten helpt schrijven mij enorm. Nancy en ik gaan al wat jaartjes met elkaar mee, mijn eerste vriendje daar was zij. Enorm veel logeerpartijtjes, daar was zij, mijn zwangerschappen nanc die wist t direct! Het afscheid van Skye daar was zij en keer op keer was ze daar. 

Nu was ik daar, daar voor haar. Altijd zijn we er voor elkaar in de fijne en gezellige momenten maar ook in de momenten dat we elkaar precies even meer nodig hebben dan anders. Afgelopen drie weken waren die momenten erg sterk. Nanc haar moeder kwam in het ziekenhuis en dat was de start van de rollercoaster waar ze nu nog steeds vol in zitten. Want ja wat doe je als je hoort dat je moeder niet beter gaat worden, dat je weet dat je afscheid van haar moet nemen maar dat je niet weet wanneer het precies zal zijn. Dat je dagen aan het wachten bent op datgene waar je je vinger niet op kan leggen. Aan het wachten bent om daadwerkelijk afscheid te nemen, wat doe je dan? Dat is een nachtmerrie maar wel een nachtmerrie waar mijn beste vriendin middenin zit. 

Dat ik dit ontzettend moeilijk vind is wel duidelijk, je wilt het liefst mensen blij ziet zeker de mensen die zo dichtbij je staan, de mensen waar je het meest van houdt. Maar op zulke momenten weet je dat liefde nodig is heel veel liefde. Want liefde is alles en alles is liefde ook in deze tijd. Toen ik alweer vier jaar geleden zelf moeder werd had ik de mijne zo hard nodig. Even bellen van: 'joh mam hoe gaat dit?' of 'Mam, kom even hier want ik weet het niet meer'. Zulke dingen zijn dingen die je mist die je niet meer kan doen. Ook Stefan is zijn moeder plots verloren net na Senn zijn eerste verjaardag. Die klap was hard, keihard. Want ook hij wilde haar graag bellen, haar stem horen, een knuffel krijgen of wat dan ook. Maar als iemand uit je leven gerukt wordt val je in een gat, een diep dal. Het eruit komen is iets waar je je vrienden, familie of wie dan ook nodig hebt. 

Zo zeg ik ook tegen nanc: 'Lieverd ik ben zo blij dat ik jou al zolang ken, dat ik je moeder zo lang heb mogen kennen. Dat ik weet hoe ze was tien jaar geleden, vijf jaar geleden, twee jaar geleden en de afgelopen drie weken. Weet dat ik er ben dat we samen kunnen lachen over al het moois van je moeder dat we samen kunnen huilen hoe verdrietig dit nu is'. Ik denk dat ik zo belangrijk is om dingen met elkaar te delen, in de mooie tijden en de tijden waarin we elkaar precies wat meer nodig zullen hebben.

De titel heet dan ook wat als ik geen moeder meer had. Wat zou er dan gebeuren, hoe zou ik me voelen, zou ik net zo sterk zijn zoals Nanc of zoals haar zus? Zou ik dit wat hun gedaan hebben ook kunnen doen? Wat zou ik doen? Heel eerlijk gezegd weet ik dat niet, ik denk het wel natuurlijk want op zulke momenten ga je je grenzen verleggen. Zul je alles doen wat je in je macht heb om het mooi af te kunnen sluiten. Om er te zijn voor elkaar en samen sta je sterk. Mijn schoonmoeder was een schatje en die mis ik op sommige momenten net even meer. We misten haar bij de bruiloft, bij het overlijden van Skye bij de geboorte van Foss. Met die momenten komt dat nog net even harder aan. Steef zegt ook dat het moeilijk is vooral dat sommige momenten hem extra triggeren. Net zoals gister tijdens de uitvaart van onze lieve Lidia, de liedjes die gespeeld werden, dacht hij ook terug aan zijn moeder, de kist met al die mooie bloemen, de mooie verhalen, de foto's op de beamer. Want ja die foto's we gaan allemaal al zolang met elkaar om dat we ook met elkaar op vakantie gingen. Dus foto's van Steef zijn moeder kwamen ook voor op die beamer. 

Voor mijn kinderen was Nanc haar moeder oma Stok, zo intens gelukkig dat mijn kinderen haar dat gevoel gaven. Dat ze voor haar ook een soort kleinkinderen waren, dat de band tussen onze gezinnen zo hecht is. Dat het voelt als familie. De band die ik heb met Nanc en met haar familie en andersom is zo enorm speciaal. Nanc voelt als mijn zus, mijn beste vriendin en de persoon die mij nu even keihard nodig heeft. De mensen die ons een beetje kennen zullen ook zeggen dat wij een bijzondere band hebben. We gaan samen voor elkaar door het vuur. En dat zal ik nu ook weer doen, voor altijd! Want weet je lieve mensen wanneer iemand je nodig heb zullen ze het misschien niet altijd zeggen, maar laat ze weten dat je er bent dat is zoveel waard. 

Liefs Eline 

Dit bericht delen:

Nieuwe reactie plaatsen

4 reacties

Alida 14 juni 2019 om 19:03

Wat een warm en liefdevol blog sterkte voor en met elkaar❤️

Saskia 14 juni 2019 om 16:58

Lieve Elien,

 

Dank je wel voor je mooie woorden.

En ook voor de vriendschap met me lieve zus, ik weet dat ze altijd op je kan rekenen en andersom.

Jullie horen zeker bij onze familie!

Je bent een schat.

X

Nancy 14 juni 2019 om 15:10

Liefste lieverd, met tranen in m'n ogen lees ik deze blog. Zo ontzettend dankbaar voor onze vriendschap en gebeurtenissen die wij delen, zo bijzonder. Zou niet weten wat ik zonder je zou moeten. Vier de liefde!

thisisleviandnoah 14 juni 2019 om 13:44

Lieve Nancy, hier zijn geen woorden voor.. Ik weet helaas hoe het is om een ouder te verliezen. Ik wil je een hele dikke digitale knuffel geven en heel veel kracht sturen.. En Eline zo fijn dat ze jou heeft in deze moeilijke tijd. Xxx Denise

Laatste Instagram posts