Ontzwangeren, the real deal.

06 november 2018Persoonlijk

Ontzwangeren, wat is dat eigenlijk he.. Zwanger zijn tja, daar horen hormonsters bij. Maar hoe zit het daarna? Ben je direct weer de oude of duurt dat toch wel even. Vaak is de kraamweek nog een heftige periode van kraamtranen, onzekerheden en natuurlijk ontzettend veel liefde. Na de kraamweek hebben de meeste (kersverse) moeders nog een aantal weken verlof, ook hierin mag je nog ‘ontzwangeren’. Maar hoe zit het daarna? Als je weer gaat werken etc? Ik wil jullie graag laten weten hoe ik dat ontzwangeren ervaar, lezen jullie mee?! 

Ontzwangeren ‘say what!’
Na negen maanden zwanger zijn komt de periode van ontzwangeren. Of te wel de tijd die je lichaam nodig heeft om te herstellen van de zwangerschap. Maar wat is dit dan? Uiteraard moet je lichaam van binnen herstellen van de zwangerschap, denk maar aan je organen die weer in de juiste positie moeten of die weer moeten krimpen zoals je baarmoeder. Ook moet je denken aan je buikspieren die weer op de normale plaats moeten komen. Maar dan heb ik het nog niet over de hormonale verandering die je doormaakt.

Ja wij vrouwen zijn eerst 9 maanden gezegend met hormonsters die het ons tijdens de zwangerschap niet altijd makkelijk maken maar de periode erna vind ik zelf dus ook erg pittig. Zeker nu ik weer aan het werk ben verwachten een hoop mensen ook dat je alles weer in één keer op een rijtje hebt.
Zo heb ik als moeder van twee jonge kids echt ontzettend moeten wennen aan het stukje werken, de kids én daar ergens ook nog tijd voor mezelf hebben. Dit gaat me overigens nog niet heel goed af als ik heel eerlijk ben. Het eventjes tijd maken voor mezelf vind ik namelijk enorm lastig.

Daarbij komt ook nog dat ik dus nog midden in mijn ontzwanger periode zit want ze zeggen negen maanden op negen maanden af. Zo vind ik het enorm frustrerend dat ik ontzettend vergeetachtig ben, ik loop ergens naartoe om vervolgens het weer te vergeten. Bij Senn had ik dit een stuk minder en herken dit echt niet van mezelf, dat ik dan ook de voornaamste reden dat ik dit echt ontzettend lastig vind. Toch denk ik dat ik dit een beetje moet accepteren en die ballen dus wat lager moet houden en mezelf niet van alles op moet leggen (wat ik uiteraard toch vergeet ;)).

Buiten het vergeetachtige om heb ik soms een energielevel van 0 en dat heeft naar mijn idee weinig te maken met de gebroken nachten. Het is een ander soort ‘energie’ die ik mis. Het lijkt wel of ik dit niet aan kan vullen met slaap, vitamines, gezond eten en dergelijke. Door het gebrek aan energie denk ik dat mijn weerstand ook enorm laag is. Ik pak elke verkoudheid mee, heb vaak hoofdpijn en last van mijn buik. Ik heb het idee dat dit moet slijten, dat het gewoon dus tijd kost voordat dat allemaal weer ‘normaal’ is mocht dit ooit normaal worden.

Uiterlijke ongemakken.
En nog even terug naar het ontzwangeren he, ik heb me daar toch een partijtje haar uitval. Hoe is het mogelijk als dit zo doorgaat hou ik letterlijk drie Tweetyplukjes op mijn hoofd over (kennen jullie dat gele Tweety vogeltje met die drie haren op zijn kop, that’s me). Haha, nee zonder gekheid dit vind ik soms wel eens om te janken hoor! Naast mijn haar tafereel heb ik soms ook last van een mega onrustige huid. Iets wat ik helemaal niet herken van voor mijn zwangerschap. Maar dit zal vast te maken hebben met de hormonen die nog in mijn lijf zitten. Wel heb ik het idee dat ik dit dus bij Senn helemaal niet zo ervaarde en dat het nu dubbel zo hard aankomt, vooral mentaal omdat ik dit niet verwacht had. Maar ook omdat ik bij Senn nog fulltime werkte, een opleiding deed etc. Dus mijn leven er naast het gezin om hartstikke druk uitzag. Toch ben ik ervan overtuigd dat ondanks dat ik nu minder werk ik het thuis nóg drukker heb nu met de twee kids. Nu ben ik ook áltijd met mijn kinderen op pad, of het nou een wandeling is, het strand, het bos, ballorig het maakt niet uit het liefst ga ik altijd wat leuks doen. Want juist uit deze dingen haal ik ook zoveel positieve energie!

Werk, een gezin én huishouden, hoe dan?!
Ja daar is die, de eerste dag dat je weer aan het werk moet na de geboorte van je kleine wonder. Dat is even wennen, voor sommige een uitkomst en juist iets fijns voor andere spannend en onwennig. Maar voor ons allemaal echt een moment van wennen en plannen. Ik merk dat op het moment dat je aan het werk bent iedereen verwacht dat je weer jezelf bent. Je oude ik dus, degene die je was voordat je met verlof ging. Maar dit is vaak niet het geval, bij mij niet in ieder geval. Ik moet nog steeds wel eens wennen aan het werken, je gezin en huishouden draaiende te houden. Zo vind ik het nogal een taak om dit allemaal even netjes bij te houden en in goede banen te leiden. Maar mijn ervaring bij Senn is dat dit uiteindelijk ook allemaal goed komt, dus lieve dames het komt goed. Maar geloof me dat ik er nu ook echt middenin zit en het soms best wel even veel is. Sommige dagen zijn echt dagen die we ‘overleven’ terwijl de andere dagen veel minder moeite kosten. Maar na die dagen die we overleefd hebben ben ik meer dan trots dat het weer is gelukt. Uit alle dagen probeer ik het positieve te halen dat ik dus

Dus lieverds, als jullie denken dat jullie alleen zijn in het ontzwangeren…. geloof me dan ben je NIET! Ik denk dat iedere vrouw na een bevalling moet ‘landen’, alles op een rijtje moet zetten en moet wennen aan de hele situatie. Of het nou je eerste kindje is of een tweede of derde een kindje krijgen is zo’n verandering iedere keer weer.

Maar ondanks een energielevel van 0, amper haar op mijn kop en pukkels als een zestienjarige ben ik meer dan dankbaar voor mijn gezonde jongens. Ze maken me iedere dag zo ontzettend blij, ik voel me letterlijk de rijkste vrouw ter wereld.

Hoe is dat voor jullie, hebben jullie het idee dat het hele ‘ontzwangeren’ erkent wordt of dat het toch wel snel weggelachen wordt en alles maar weer ‘normaal’ moet zijn.

Ik ben benieuwd.

Liefs Eline

Dit bericht delen:

Nieuwe reactie plaatsen

0 reacties

Laatste Instagram posts