Ik vind bevallen niet erg.

06 september 2019Persoonlijk

Oké, de titel zegt het al. Ik vind bevallen niet erg. Maar vind ik het dan fijn, prettig, leuk etc? Daar wil ik jullie graag antwoord op geven. Want als ik met vriendinnen praat vooral degene die nog geen kids hebben zeggen ze (bijna) allemaal geef mij maar een kind maar dan wel zonder die bevalling. Dat is iets wat ik misschien ook dacht voordat ik moeder werd. Want ja je weet niet wat je te wachten staat, hoort eigenlijk overal de horrorverhalen én wordt vooral bang gemaakt voor die 'bevalling'. 

Het zijn vooral de horrorverhalen die je bang maken voordat je moet bevallen, de verhalen van enorm bloedverlies, keizersnedes, inknippen, uitscheuren alles waar je als vrouw zijnde eigenlijk niet aan wil denken. Want ja laten we realistisch blijven dat bevallen gewoon pijn doet. Er is niets gelogen aan het feit dat er voor je gevoel een sinasappel door je neusgat moet. Als ik even terugblik naar mijn bevalling van Senn was dit ook best wel heftig. Ik wist A. niet wat me te wachten stond en had dus al die horrorverhalen gehoord en B. ging de bevalling gewoon niet zoals de meeste gaan. Ik heb er bij Senn ook ruim 38 uur weeën op zitten voordat ik hem eindelijk mocht ontmoeten en toen ik die welbekende 10 cm had bleek dat hij nog niet ingedaald was. Uiteindelijk was het dus een vrij hefitge horrobevalling omdat zijn hartslag wegviel en ze eigenlijk allang op een keizersnede moesten overstappen. Maar dat was niet gebeurd en daar heeft de gyn dan ook zijn excuus voor gemaakt achteraf. Dat het op het einde wel heel spannend werd en Senn meerdere keren wegviel hebebn ze met spoed de vacuümpomp op zijn koppie gezet. Maar zo'n pomp is toch vrij groot en 'past' dus niet. Ik werd daarom ingeknipt en kreeg een vrij grote knip waardoor ik enorm veel bloed verloor. Helaas hielp dit nog niet omdat zijn koppie wegschoot en de pomp er dus vanaf knalde, dit moest dus twee keer gebeuren. Maar die druk in die pomp is enorm waardoor Senn zijn koppie helemaal openlag en dus met een zware hersenschudding ter wereld kwam. Hij huilde en piepte daarom de eerste dagen van de pijn in zijn hoofd. Maar dit is dus zo'n typisch horrorverhaal wat je eigenlijk niet wil lezen en ik dus gauw mee stop. Dit verhaal ging immers over hoe fijn bevallen is en dat ik dit dus helemaal niet erg vind. Dus gauw maar weer verder met dat topic. 

De bevalling waarom vind ik dit niet erg? Ik vind het oprecht echt één van de mooiste dingen die ik heb mogen doen. Bevallen, keihard werken voor mijn kindje. Mijn kindje die maandenlang in mijn buik groeide mocht ik dan eindelijk ontmoeten. Hoe bijzonder is dat, want hé de bevalling is niet alleen maar de pijn, de ellende of die angst nee een bevalling is zoveel meer. Een bevalling is het zien van echte liefde, het voelen van puur geluk en het ontmoeten van het wondertje in je buik. Als je bijna bij het einde bent van je bevalling wordt je overspoelt met een soort adrenaline een soort ware vechterskracht, iets wat ik helemaal niet ken uit mijn verleden. Ik kan je vertellen dat ik een ontzettend fanatiek persoon ben in sport of wat dan ook maar dit gevoel, deze soort oerkracht nee die kende ik nog niet van mezelf. In die uren van de drie bevallingen die ik heb mogen doen waren die laatste uren zo mooi, zo heftig en zo ontzettend intens. Die oerkracht is een kracht die ik van mezelf omarm, een kracht waar ik zo enorm trots op ben. En dan het moment dat je je kindje op je borst krijgt, de bevalling aan zijn einde is. Nee zo'n warm gevoel, zo'n mooi gevoel kende ik nog niet, dat is denk ik het gevoel van oneindige liefde. 

Wauw mensen die oneindige liefde, die warmte waarmee je hart zich vult is iets wat ik zo bijzonder vind. Jeetje iets wat ik echt niet in andere woorden kan omschrijven maar zo'n gevoel heb ik nu drie keer gehad. Bij beide jongens uiteteraard maar ook bij ons meisje. Want ook hier was ik trots op haar, trots op mijn prestatie uiteraard waren deze gevoelens wel gemengd met verdriet. Maar alsnog waren deze gevoelens er sterk. 

Dus als ik moet kiezen tussen nooit bevallen of bevallen zeg ik keihard BEVALLEN. Want die kracht, die liefde die drive die had ik nooit willen missen. Ik ben degene die met al mijn oerkracht, al mijn liefde en mijn hele hart deze lieve kinderen op de wereld heb mogen zetten. Dit magische gevoel pakt niemand mij meer af, dit koester ik en hou ik dicht bij me. 

Hoe voelen jullie je bij een bevalling? Net als ik, of juist totaal niet. Voor iedereen is een bevalling uiteraard anders maar dat gevoel, dat magische gevoel is zo intens mooi. 

Liefs Eline 

 

Dit bericht delen:

Nieuwe reactie plaatsen

5 reacties

Kelly 11 september 2019 om 11:49

Helemaal mee eens, ik vind het magisch. En dat ene moment dat ze dan op je buik gelegd wordt dat zou ik ieder jaar wel even overnieuw willen doen ????

Birgit 11 september 2019 om 11:18

Sluit mij hier helemaal op aan. Ondanks mijn bevallingen te vroeg waren en het mij ook twee keer echt overkwam. Stel ik altijd iedereen gerust omdat er niks mooiers is dan het eerste moment dat je het kleine mensje ziet. Nu heb ik wel geluk dat mijn bevallingen echt beide voor in de boekjes zijn maar goed pijn doet het maar het is het allemaal waard❤️

Manouk 11 september 2019 om 09:34

Heel herkenbaar. Mijn oudste is geboren met een spoedkeizersnede en hoewel dat een zware bevalling was, is dit wel een van de 3 mooiste momenten uit mijn hele leven. De andere 2 bevallingen waren oprecht appeltje eitje, uiteraard wel flink pijn gehad maar helemaal niet lang. Bij mijn derde zelfs maar 20 minuten echt pijn gehad. Dus naast dat ik bevallen echt een topprestatie vind en echt trots was op mijn lijf, vond ik bevallen ook echt niet erg in de zin van dat het extreem pijnlijk was. De pijn vergeet je echt.

Saskia 10 september 2019 om 21:43

Heel herkenbaar, ik vind bevallen ook echt een van de mooiste dingen die ik heb mogen doen. Ben ook echt blij dat ik twee keer vaginaal heb mogen bevallen en dat ik geen keizersnede heb gehad. Als dat het beste voor mijn kind was geweest helemaal prima maar voel me erg gezegend dat ik dit heb mogen ervaren!

 

Rianne 10 september 2019 om 20:23

Ik vind het mooi dat je dat zo omschrijft...die oerkracht, dat gevoel van intense liefde en keihard werken om ze uiteindelijk te mogen ontmoeten. Bij mij was het ongeveer het verhaal van Senn, inclusief de vaccuum en heel de mikmak, maar dan in 3 kwartier tijd. Van 0 naar 10, persen, vaccuum om dan... vervolgens code rood naar de OK gereden te worden en volledig onder narcose te moeten. Dat intense gevoel ging bij mij over in hectiek en chaos en vervolgens een diepe slaap. 2 uur later wakker ergens in de verte een stem, u heeft een dochter...ik vind je verhaal prachtig, maar ook heel verdrietig. Die eerst ontmoeting, die beloning na die oerkracht en dat keiharde werken, de eerste huil... Ik heb er vaak verdriet om. Je bent een lieve mooie vrouw, heel sterk en een mooie mama. Liefs

Laatste Instagram posts